O szkole

Historia

 

Krótko o historii Szkoły Podstawowej nr 82

 

23.09.1959 r. wmurowany został akt erekcyjny pod budowę szkoły- Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego. W uroczystości władze państwowe reprezentował I. Loga Sowiński, a świadkami wydarzenia stali się mieszkańcy , głównie zaś młodzież. Już 20.05.1960 r. nowo powołany dyrektor szkoły Bolesław Korczyński rozpoczął zapisy uczniów na pierwszy rok nauki w szkole nr 82.Budynek wprawdzie dopiero powstawał, ale uczniowie korzystali gościnnie z dziewięciu sal w Szkole Podstawowej nr 57 przy ulicy Jemiołowej. Stanowili już liczną, 569 osobową społeczność zgrupowaną w piętnastu oddziałach. Ukonstytuowała się też Rada Pedagogiczna, w skład, której weszli:

 

     

 

Dyrektor p.Bolesław Korczyński i nauczyciele:
p.Anna Basiak, Janina Majcherczak, p. Maria Dąbrowska, Stanisław Nawrocki, Mirosław Gołębski, Helena Perges, Krystyna Haczkiewicz, Maria Pędziwiatr, Halina Jasiewicz, Stanisław Pulikowski, Bogusław Kokurewicz, Antonina Romanek, Teresa Komar, Kazimiera Starzyńska, Lora Kustrzebka, Stefan Suchar, Janina Łukasiewicz, Ryszard Szwed, Jolanta Tracewska

 

By okrzepnąć organizacyjnie powołano też 5.11.1960r. pierwszy Komitet Rodzicielski, któremu przewodniczył pracownik Pa-Fa-Wagu ( Polska Fabryka Wagonów) Mieczysław Ruszkowski. Już od 3.11.1960r. odbyła się pierwsza w dziejach szkoły wizytacja. Szkoła nie mogła się jeszcze poszczycić osiągnięciami, ale Grono Pedagogiczne dokładało wszelkich starań, by dorównać wiodącym w dzielnicy placówkom. Tak więc, zorganizowano dla części dzieci zimowy wypoczynek - ferie w Jagniątkowie, powołano samorząd uczniowski. Tempo prac budowlanych wzmogło się na tyle, że 7.11.1961r. nastąpiło otwarcie nowej placówki. Po przecięciu wstęgi i odsłonięciu tablicy pamiątkowej budynek został przekazany dzieciom. Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich ofiarowało im pierwszy księgozbiór do biblioteki, którą wspomagała także księgarnia Eureka.

 

Rok szkolny 1962/63 upłynął na zagospodarowaniu budynku, w którym urządzono gabinet do zajęć technicznych, czytelnię i świetlicę. W tymże roku uczniowie wzięli już udział w olimpiadach, konkursach oraz igrzyskach reprezentując swoją szkołę w dzielnicy, województwie i kraju.
"W roku 1964/65 naukę podjęły trzy pierwsze klasy, co w porównaniu z poprzednim rokiem prognozowało niż demograficzny" - tak napisano w biuletynie wydanym z okazji XXX- lecia szkoły w 1991 roku. Dla porównania - obecnie powstaje jedna liczna, lub dwie mniej liczne (ok.20 uczniów) pierwsze klasy.

 

W roku 1968 pod opieką podharcmistrza dr Wyrwalskiego powołano dla chłopców starszych klas drużynę harcerską złożoną z trzech zastępów. Chłopcy zdobywali sprawności na biwaku w Sobótce podczas alertów. Na terenie szkoły działały też PCK ( Polski Czerwony Krzyż) i TPPR ( Towarzystwo Przyjaźni Polsko- Radzieckiej; w tamtych czasach istnienie TPPR było obowiązkowe). Biblioteka wzbogacała się systematycznie o nowe pozycje książkowe, aż w 1970r. osiągnięto liczbę 9034 egzemplarzy. Prawdziwą atrakcją stał się dla uczniów sklepik Spółdzielni uczniowskiej " IKAR" , który prowadziła młodzież pod okiem Nauczyciela p. Jadwigi Bujacz. Szkoła starała się przez wszystkie lata swojej działalności stworzyć dzieciom warunki do rozwoju swoich zainteresowań i wejścia w świat nauki. Dlatego też uczniowie biorą udział w różnych przedmiotowych i artystycznych konkursach, a szkołę odwiedzają interesujący goście - znany podróżnik - mgr inż. J.Janaszek, pisarka S.Platówna, E. Szymańska i inni.Nawiązano też kontakty ze szkołą w Hradec Kralove, z którą przez wiele lat prowadzono korespondencję.
Placówka przy ul. Blacharskiej na trwałe wpisała się w pejzaż osiedla, toteż w 1971r. zrodził się projekt nadania szkole imienia Wandy Wasilewskiej. Mimo pozytywnej opinii Rady Pedagogicznej pomysł ten zarzucono. W tym czasie Spółdzielnia Uczniowska zorganizowała Korespondencyjny Kurs Rachunkowości, a pod okiem p. Janiny Majcherczak powstała drużyna Zuchów skupiająca uczniów z młodszych klas.

 

W maju 1975roku szkoła otrzymała imię Budowniczych Wrocławia. Imię to i sztandar upamiętniają od owej chwili zmagania Polaków o polskość naszego miasta.

 

         

 

Szczególną w powszednim dniu szkoły uroczystością było otwarcie VI Biennale Twórczości Plastycznej Dzieci i Młodzieży. Szkoła też powiększyła swój stan posiadania o ogródek geograficzny. Na 300m2 znalazły się: działka pomiarowa i morfologicza oraz pracownia z wiatą , ławkami i innym wyposażeniem.

 

8 maja 1979r. oddana została , utworzona przy pomocy Pa-Fa-Wagu, Izba Budowniczych Wrocławia. Znalazły się w niej eksponaty upamiętniające trud ludzi podnoszących z ruin powojenny Wrocław.

 

 

Szkoła 82 nawiązała także współpracę ze Szkołą Podstawową nr 109 i podjęła PAKT PRZYJAŹNI. Uczniowie poznawali tradycje sąsiadujących ze sobą placówek oraz organizowali spotkania, konkursy i rozgrywki sportowe.

 

Lata 80-te to okres rozwoju dyscypliny sportowej - biegów na orientację organizowanych systematycznie przez p.Z. Albrecht i p.W. Matziol oraz wzmożonej pracy nad gromadzeniem środków dla dzieci o trudnych warunkach materialnych. Trudnym okresem nauki i pracy był remont szkoły (między innymi podłączano sieć centralnego ogrzewania dzięki PIS-owi czyli Przedsiębiorstwu Instalacji Sanitarnych), który nie przeszkadzał dzieciom by uczestniczyć w olimpiadach i konkursach przedmiotowych. Współpracując z zakładem opiekuńczym Pa-Fa-Wag młodzież przygotowywała oprawę artystyczną uroczystości państwowych- Dnia Zwycięstwa i 1 Maja dla pracowników owego zakładu i dzielnicy. Nauczycielki J.Znamiec i J.Bujacz oraz grupka dzieci- organizatorów imprez nagrodzone zostały wycieczką do Wisły ufundowaną przez koło ZBOWiD ( Związek Bojowników o Wolność i Demokrację). Nawiązano też współpracę ze szkołą w Dreźnie, której delegację gościliśmy w naszych murach. Dla upiększenia szkoły posadzono róże i krzewy ozdobne, a swą działalność wzmógł Klub Ekologiczny i " Zielona Szkoła".
W 1991r. wzbogaciliśmy się o kolorowy telewizor i magnetowid, które często były wykorzystywane w toku lekcji.

 

Historia Szkoły Podstawowej nr 82 to nie tylko dzieje murów. Wszyscy dyrektorzy i Rady Pedagogiczne główny akcent kładły na dobro swych podopiecznych, poszerzanie ich wiedzy i kształtowanie osobowości. Czy zamiar ten się powiódł ocenią to, z pewnością , sami uczniowie, a zwłaszcza absolwenci.